Tha Glaschu ag ionnsachadh dhomh leasanan eadar-dhealaichte fad na h-ùine.  Tha mi ag ionnsachadh bhon teagasg a tha mi a’ dèanamh air greis-obrach ann am bunsgoil an-dràsta, a’ feuchainn prògraman ann an litireachd sgrùdach agus eachdraidh ionadail a chur air dòigh sa chlas agam.  Tha mi ag ionnsachadh aig an taigh gu bheil dòigh beatha agus cleachdaidhean gu mi-fhòrtanach fada nas cudromaiche na tha beachdan poiliteagach nuair a thig e gu fuireach còmhla ri strainnsearan.

Leasan a dh’ionnsaich mi bhon togail-fianais an aghaidh nam faisisteach (SDL) ann an Glaschu Disathairne:

’S e mios thrang a bha ann agus làn Ghàidhlig gu h-ìre mhath. Bha mi a’ gaireachdainn orm fhìn airson nochdadh air “An Là” agus Radio nan Gàidheal a’ bruidhinn mu dheidhinn sheirbhisean Gàidhlig aig Eaglais Chaluim Chille ann an Glaschu – chan e nach robh mi ann an dha-rìribh, ach gun robh e èibhinn gun do thagh BBC ALBA mise, ’s mi nam ana-chreidmheach Iùdhach, airson facal snog a ràdh air an teilidh. Tha mi gu math toilichte dol ann uaireannan, a’ cluinntinn nan sailm agus a’ bruidhinn ris na boireannaich shnoga a bhios ann às dèidh làimh airson tè is cofaidh. Tha mi a’ faicinn gur e rud math a th’ anns an t-seirbheis seo airson daoine a thoirt còmhla – ged nach bi na h-oighridh a’ tighinn, is ’s e rud cudromach a tha ann an sin – càite bheil oighridh na Gàidhlig a’ cruinneachadh airson Gàidhlig a bhruidhinn? Gu soilleir, chan eil an Eaglais a’ dèanamh na cùis dhaibhsan.